حسابرسی

فهرست مطالب

فرایندی است به منظور جمع‌آوری و ارزیابی بی‌طرفانهٔ شواهد و کشف تلقب ها و اشتباهات. که هدف کلی آن درستی صورت های مالی بر اساس استاندارد های حسابداری است.

فرایند بسامان عبارت اند از حسابرسی بر اساس برنامه ریزی صحیح انجام شود. که برنامه ریزی صحیح شامل جمع آوری و ارزیابی بی طرفانه شواهد است، نکته مهم در حسابرسی این است که حسابرس با بی طرفی به جمع آوری و ارزیابی اطاعات بپردازد.

هدف از آموزش این علم؛ تربیت افرادی است که علاوه بر سیستم نظری، با سیستم های مالی و حسابداری صنعتی نیز آشنا شوند، و توانایی کسب کنند که تصمیم درست، بر مبنای اطاعات علمی و قابل اعتماد برای بهبود سیستم گردش کار در حوزه مربوطه را داشته باشد و همکاری موثر با کارشناسان مرتبط با این فن در مسائل برنامه‌ریزی بازرگانی و پیش بینی‌های مالی و اقتصادی شرکت را انجام نمایند.

انواع حسابرسی

  1. حسابرسی صورت های مالی
  2. حسابرسی رعایتی
  3. حسابرسی عملیاتی
  4. حسابرسی قانونی
  5. حسابرسی داخلی

حسابرسی صورت‌های مالی

اعتبار دهی به صورت های مالی هدف اصلی این حسابرسی است. تعریف از اعتباردهی، اظهار عقیده یا قضاوت شخص یا اشخاص مستقل و ذی‌صلاح نسبت به مطابقت تمامی جنبه‌های با اهمیت ادعاهای منعکس در صورت‌های مالی با معیارهای تعیین شده یعنی اصول حسابداری است.

حسابرسی رعایتی

منظور از حسابرسی رعایتی، رعایت تعیین میزان رعایت احکام، سیاست‌ها، پیمان‌ها، قوانین و مقررات دولتی و کنترل‌های داخلی توسط شرکت‌های مورد رسیدگی است.

 

حسابرسی عملیاتی

مقصود حسابرسی عملیاتی بررسی بسامان فعالیت‌های سازمان یا بخش معینی از آن در ارتباط با اهداف تعیین شده. ارزیابی رعایتِ «صرفه اقتصادی» هنگام تهیه منابع و ارزیابی «کارآیی» عملیات هنگام استفاده از منابع و «اثربخشیِ» عملیات برای نیل به اهداف از قبل تعیین شده، تشخیص فرصت‌های بهبود عملیات و ارائه پیشنهادهای اصلاحی به مدیران سازمان‌ها هدف اصلی حسابرسی عملیاتی است.

حسابرسی قانونی

در سال‌های گذشته، دعوت از حسابرسان برای ارائه خدمات حسابرسی قانونی Forensic Audit به ویژه هنگام بروز اختلافات مالی، گسترش فراوانی یافته است.  حسابرسی قانونی در واقع مشابه خدمت مهندسان در امر «مهندسی قانونی» است. تقلب‌های تجاری یا کارکنان شرکت‌ها، خسارت‌های تجاری و اقتصادی، اختلاف بین سهامداران یا شرکا از مواردی است که حسابرسی قانونی میتواند در آن ضرورت داشته باشد.

حسابرسی داخلی

حسابرسی داخلی یک فعالیت مستقل، اطمینان بخش ، واقع بینانه و مشاوره‌ای است که برای ارزش‌یابی و بهبود عملیات سازمان طراحی شده‌ اند. حسابرسی داخلی با فراهم ساختن رویکردی سیستمی و روش‌مند برای ارزیابی و بهبود اثربخشی فرآیندهای راهبری، مدیریت ریسک و کنترل، سازمان را در دستیابی به هدف‌هایش کمک می‌کند.

حسابرس کیست؟

محاسبات، تحلیل اطلاعات و مهارت بالا از ویژگی یک حسابرس است.  البته در سال‌های گذشته به دلیل الکترونی شدن سیستم‌های مالی و حسابداری، یک حسابرس کارآمد می‌بایست علاوه بر اصول و فنون حسابداری و حسابرسی به کار با نرم افزارهای مالی و حسابداری مختلف نیز تسلط داشته باشد. 

انواع حسابرس

    حسابرس مستقل
    حسابرس داخلی

حسابرس دولتی

حسابرس مستقل

حسابرسی مستقل توسط حسابرسانی اجرا می‌شوند که مستقل از سازمانی هستند که ادعاها یا گزارش‌های آن مورد حسابرسی قرار می‌گیرند. حسابرسان مستقل، خدمات حسابرسی خود را در قالب قرارداد ارائه می‌دهند. گر چه حسابرسان مستقل می‌توانند انواع مختلف حسابرسی را که در بخش قبلی ذکر شده، اجرا کنند؛ اما حسابرسی صورت‌های مالی، بخش عمدهٔ فعالیت این گروه از حسابرسان را تشکیل می‌دهند.

حسابرس داخلی

حسابرسان داخلی در استخدام سازمان ها هستند اما باید مستقل از دوایر مورد رسیدگی باشند که از آن به عنوان استقلال سازمانی یاد می‌ گردد. به همین دلیل این گروه از حسابرسان در بسیاری از شرکت‌ها به‌طور مستقیم به کمیتهٔ حسابرسی یا هیئت مدیره شرکت گزارش های خود را  می‌دهند.

حسابرس دولتی

با توجه به معیار ها و رویه ها و مبانی ( طیف نقدی تا تعهدی) موجود در حسابداری بخش دولتی ( بودجه و …) حسابرسی موارد صورت می پذیرد.

 

 استانداردهای عمومی

  1. رسیدگی باید توسط شخص یا اشخاصی اجرا شود که دارای صلاحیت و آموزش فنی کافی به عنوان حسابرس داشته باشند.
  2. حسابرس یا حسابرسان باید استقلال رأی خود را در تمامی موارد مربوط به حسابرسی حفظ کنند.
  3. در رسیدگی و تهیه گزارش باید مراقبت حرفه‌ای لازم به عمل آورند.

استانداردهای عملیات (رسیدگی)

  1. عملیات حسابرسی باید به میزان کافی برنامه‌ریزی بشود و در صورت وجود کارکنان، بر کار آنان به گونه‌ای مناسب نظارت شود.
  2. برای برنامه‌ریزی حسابرسی و تعیین نوع، زمان و میزان آزمون‌ها باید شناختی کافی از ساختار کنترل داخلی کسب گردد.
  3. شواهد کافی و مناسب باید از راه بازرسی، مشاهده، پرس و جو و دریافت تأییدیه کسب بشود، تا مبنایی معقول برای اظهارنظر نسبت به صورت‌های مالی مورد رسیدگی شود.

استانداردهای گزارشگری

  1. گزارش باید تصریح کنند لاشد که صورت‌های مالی، طبق اصول حسابداری تهیه شده‌ هست یا خیر.
  2. گزارش ها باید شرایطی را مشخص سازند که در آن چنین اصولی در دورهٔ جاری نسبت به دورهٔ قبل، به‌طور یکنواخت رعایت نشده‌.
  3. اطلاعات افشا شده در صورت‌های مالی به‌طور منطقی کافی تلقی می‌شوند مگر آن که خلاف آن در گزارش بیان بشود.
  4. گزارش باید حاوی یک اظهارنظر دربارهٔ صورت‌های مالی به‌طور کلی، یا بیانگر این باشد که نظری نمی‌تواند اظهار شود. هنگامی که نظر کلی نتواند اظهار شود، دلایل آن میبایست بیان گردد. در تمام مواردی که نام حسابرس به نحوی با صورت‌های مالی ارتباط ‌یابد، گزارش باید به‌طور صریح بیانگر شود و  ویژگی هر گونه رسیدگی حسابرس و میزان مسئولیتی باشد که او بر عهده می‌گیرد.

البته مراجع حرفه‌ای هر کشوری تفسیرهایی بر این استانداردهای ده‌گانه می‌نویسند که به آن بیانیه‌های تفسیری استانداردهای حسابرسی گفته می‌شود. در کشور ما نیز سازمان حسابرسی طبق قانون تشکیل آن، مسئول تدوین این بیانیه‌ها است.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *